Waar ik leerde schrijven

‘Lindsay, jouw manier van schrijven. Het is zo treffend, zo rakend, waar heb je dat geleerd? Heb je er een opleiding of iets voor gedaan?’ Het is een vraag die mij meer dan eens is gesteld. Licht blozend antwoord ik dan dat ik geen opleiding in de richting van schrijven heb gedaan. Vervolgens is de vraagsteller nog verbaasder. ‘Hoe kan het toch dat jij zo kan schrijven?’

Schrijven in een schriftje

Ik vind het een groot compliment als mensen vinden dat ik goed kan schrijven, maar soms vind ik het ook wel lastig. Zeg gerust altijd. Ik heb niet vier jaar gestudeerd om een bepaalde schrijfstijl te moeten krijgen. Ik heb nog niet eens een cursus gevolgd.  Maar mijn liefde voor schrijven, gaat als wel meer schrijvers al jaren terug.

Als kind had ik een schriftje waarin ik mijn verhalen opschreef. Het was toen al een manier om mijn gedachtes op papier te zetten. De gedachtes uit mijn hoofd, maar op papier. Hoewel ik nooit een dagboek bijgehouden heb. Dat hield ik hooguit een paar dagen vol en dan was de structuur eruit.

Schrijven is jouw talent

Op de middelbare school besefte ik pas dat ik misschien meer zou kunnen doen met mijn liefde voor taal. Ik hield ervan en vind het zo bijzonder dat we door woorden de mogelijkheid hebben om onze gevoelens en onze ervaringen te delen met anderen. Toen ik in de vierde klas zat van de HAVO, ik was negentien, moesten we een betoog schrijven. Mijn onderwerp was de dood van Milly Boelen, een tienermeisje dat werd vermoord door haar buurman die bij de politie werkte. Mijn docent had hem nagelezen en gaf hem. ‘Heb je er wel eens over nagedacht om journalistiek te gaan studeren? Je hebt talent voor schrijven.’ Lang verhaal kort, ik heb serieus gekeken naar de opties om journalistiek te gaan studeren. Alleen was zicht op een baan nihil, waardoor ik besloot deze gok niet te wagen.

Maar mijn passie voor schrijven bleef. Voordat ik met Lindsay’s journey begon had ik een blog genaamd Kleine Vlinder waar ik mijn gedachtes met de wereld deelde. Pas toen ik ging schrijven over mijn gevoelens, de chaos in mijn hoofd nadat ik was verkracht ging het balletje pas echt rollen. Vrienden die ik dit liet lezen bleven mij wijzen op het feit dat ik met mijn woorden anderen weet te raken. Voor een brok in de keel kan zorgen en tranen van het lachen. Door hen kwam het idee voor mijn boek ‘Levenslang’ en besloot ik zelf om blogs te gaan schrijven over mijn leven na verkrachting.

Ik keer mijn hart binnenstebuiten

Ik zal je dus nooit een duidelijk antwoord kunnen geven op de vraag hoe het kan dat ik zo kan schrijven. Ik weet dat er af en toe een spel- of grammaticafout in een bericht of een blog staat. Ik ben niet perfect en leer nog elke dag bij. Het enige antwoord dat ik je kan geven is dat ik door het schrijven, mijn hart binnenstebuiten kan keren. Misschien is dat waardoor het mensen zo raakt.