Vechten voor je leven

Ongeveer dertien uur nadat ik aangereden werd ontwaakte ik uit coma. Eigenwijs kreeg op dat moment een hele andere betekenis. Ik gin namelijk volledig tegen de verwachting van de artsen in. Mijn ouders, broertje en zusje moesten er rekening mee houden dat ik binnen 24 uur er niet meer zou zijn. Voor hen was het op dat moment ‘we willen Lindsay nog één keer zien.’ Wat er precies gebeurde lees je in deel 1 van de reeks ‘mijn leven met NAH’.

 

Bijna hersendood

Toen ik met gillende ambulance en onder politie-escorte in het ziekenhuis kwam werd ik door zoveel mogelijk machines gehaald om te kijken wat de schade was. Dat ik in coma lag was duidelijk. Middels de Glasgow-comaschaal keken ze of ik niet misschien hersendood was. Hoe hoger het aantal punten, des te beter je reageerde je op prikkels. Ik scoorde een vijf. Totaal zijn er vijftien punten, dus dit was het bewijs dat ik er niet goed voor stond.

 

Om te kunnen monitoren willen de artsen een drukmeter plaatsen. Als ze willen beginnen met het kaalscheren van mijn hoofd geef ik een reactie. Niet meer dan logisch volgens mij. Je hoofd kaal laten scheren, laat je niet zomaar gebeuren! Door mijn reactie werd er besloten om toch geen drukmeter te plaatsen. Dat scheelde maar een haartje!

 

Gestrest in coma

Wel werd er besloten dat ik vastgebonden moest worden aan bed. Ik had namelijk niet de bekende coma waarin het lijkt alsof je slaapt. Nee, ik had besloten te vechten voor mijn leven en in mijn bewegingen trok ik de snoeren los. Vonden ze niet zo handig. Voor mijn eigen veiligheid lag ik daarom vast. Aan mijn ouders werd uitgelegd dat deze spierverkrampingen voorkwamen uit stress. Om mij zo rustig mogelijk te houden werd ik daarom nog dieper in coma gebracht. Mijn hoofd moest rust hebben. En mijn lijf moest stil vechten om te blijven bestaan. Dat ik spierverkrampingen had betekende overigens helemaal niks. Het zou namelijk zomaar kunnen zijn dat ik verlamd zou zijn. Als, met de nadruk op als, pas als ik uit coma zou komen konden de artsen meer gaan zeggen.

 

Het lijkt mij een van de vreselijkste momenten als ouder om te zien. Je staat namelijk compleet machteloos. Je kind die je die ochtend uitzwaaide en een fijne dag op school wenste ligt te knokken voor haar leven. En jij? Je kan simpelweg toekijken en hopen dat ze uit coma komt. Dat ze goed uit coma komt. Dat het goed komt.