Schouders om op uit te huilen

Vandaag is het precies een jaar geleden. De avond waarop ik dacht een leuke date te hebben en die veranderde in mijn grootste nachtmerrie.

Hoe deal je met dagelijks bang zijn? Dat gaat de ene dag beter dan de andere. Op sommige dagen trek ik het liefst mijn dekbed over mijn hoofd, wachtend tot ik wakker word. Eigenlijk is dat nog steeds mijn wens. Wakker worden en dat het allemaal een grote nachtmerrie is. Dat alle verdriet, pijn, angst, het gevoel van machteloosheid als sneeuw voor de zon verdwenen is. Dat ik in vrijheid leef. De tranen rollen over mijn wangen als ik besef dat die angst echt in mijn leven is.

Gisteren had ik therapie en ik gaf daar mijn teleurstelling aan. Teleurgesteld, omdat de angst er nog steeds is. Minder vaak, minder heftig, maar nog steeds ben ik met enige regelmatig bang. Het is frustrerend. Ik kan er namelijk niks aan doen, alleen accepteren dat het zo is. Loslaten dat dit het voor nu zo is.

Tijd heelt alle wonden… De grootste dooddoener van het moment, hoewel het zeker waar is. Het heeft tijd nodig om te herstellen. Tijd om je leven weer op te pakken. Om te dealen met angst. Om dagen te hebben dat je even niet tegen je angst kan vechten en je er volledig doorheen zit. Dat je alleen maar kunt huilen, het liefst alleen wilt zijn en tegelijkertijd iemand nodig hebt op wiens schouder je mag uithuilen. Misschien is dat het nog wel het fijnst. Dat er schouders zijn waar ik mijn hoofd mag laten rusten. Waar ik verdrietig mag zijn, het volledig niet mag weten. Waar ik, ik mag zijn.

‘The sun wouldn’t matter without the rain.’

Liefs, Lindsay ♥