Lava dat langzaam steen wordt

‘Het is alsof je een steen in het water gooit. De kringen die ontstaan zijn de bewegingen die jouw verhaal ter weeg brengt. Jij bent die steen die de rest in beweging zet.’

 

Over de muur zag hij de kern

Iemand die mij pakweg een uur, misschien twee uur kende en mij zo omschreef. Het raakte mij diep. Het gaf rust. Iemand die zag wie ik werkelijk ben. Iemand die over mijn muur durfde te kijken en de kern zag. De kern van heel mijn wezen. Dat meisje, de jonge vrouw die ik hoop dat anderen zien. De jonge vrouw die meer naar de voorgrond wil. Die stappen wil zetten om dichterbij zichzelf te zijn.

 

Wie ben ik?

Het is een vraag waar ik mij de laatste tijd mee bezig houdt. Vanuit verschillende hoeken krijgen ik te horen dat ik meer mezelf mag zijn. Meer mezelf mag kiezen. Ik mag de nummer één in mijn leven zijn. Ik mag die plek gaan claimen.

 

Onzekerheid om dat te gaan doen is alleen volop aanwezig. Het is iets wat niet in je hoofd zit. Het is iets wat je mag voelen. Laat nou net dat laatste niet mijn sterkste punt zijn. Alleen nu merk ik aan alle kanten dat het er tijd voor is. Ik hoef niet meer te overleven, ik mag gaan leven. Ik hoef niet meer te vechten tegen PTSS, ik mag trots zijn. En PTSS hebben. 

 

Ik ben er klaar voor

Hoe alles er uit gaat zien, ik heb werkelijk waar geen idee. Het meest rare voor mij is dat ik merk dat het langzaam steeds meer rust geeft. Dat ik daardoor juist steeds beter weet wat ik wil. Dat ik niet meer alles hoef te plannen, dat ik ook mag zijn. Dat ik mag leven vanuit de behoefte die ik voel. Ik wil meer voelen, echt voelen. Ik wil voelen dat ik er mag zijn.

 

Iemand die mij nog amper kende omschreef mij als een steen die water in beweging kan zetten. Samen trokken we de conclusie dat ik die steen nog niet was. Ik ben de lava die aan het afkoelen is. Zodat ik een steen kan worden. Af en toe komt er al een klein steentje in het water. En ik voel dat het gaat gebeuren. Ergens ga ik als grote steen het water in en breng ik alles in beweging.