Lindsay's journey - storyteller
IkbengewoonikFotografie-Lindsay031.jpg

Blog

BLOG

Kop in het zand

Het liefst steek ik mijn kop in het zand. Erken ik mijn gevoel niet en schop ik mijn verdriet keihard van mij af. Voel ik de onmacht niet. Maar de dagen dat ik mij zo voel, zijn ook oké. Deze pijn hoort erbij, hij hoort bij mij.

Er is weer veel gebeurd. Ik ben verhuisd. Ik heb weer een thuis. Wat een verademing dit biedt. Het is echt onbeschrijfelijk. Zo fijn. De eerste dagen was ik niet uit mijn huis te slaan. Was ik klaar met werken en wilde ik zo snel mogelijk weer naar huis. Om daar simpelweg op de bank te zitten. Thuis. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Maar ik zette ook een onwijs grote stap. Het was zo grappig, ik zei het die maandag al tegen Mitchell, mijn personal trainer. Donderdag gaat denk ik de laatste keer zijn. Die donderdag bleek het ook de laatste keer. Ik heb therapie afgerond. De bizarre vreugde die ik voelde dat ik zo ver was gekomen. Ik had wat gebeurd is een plekje weten te geven. Soms voel ik de pijn en verdriet nog, maar ik weet hoe ik daar mee om moet gaan. Het is gebeurd, maar het gebeurd nu niet meer. Ik had iemand mijn hele verhaal mogen vertellen.

Dit gezegd hebbende had ik ook wel te maken met een teleurstelling. Ergens had ik gehoopt dat het nu voorbij zou zijn, maar mijn PTSS-klachten zijn er nog steeds. Soms steek ik dan het liefst mijn kop in het zand. Wil ik het niet accepteren, om het vervolgens toch te accepteren. Dit is mijn leven, mijn puinhoop. Ik krabbel wel weer omhoog. Het is juist mijn puinhoop, mijn kwetsbaarheid hierin waarmee ik het verschil probeer te maken. Het is niet erg om het even niet te weten. Niet in balans te zijn. De onrust te voelen en daarnaast ook de blijheid. Soms stop ik heel even mijn kop in het zand. Vervolgens steek ik hem in de wind en neemt zij al mijn gedachtes mee.