Ik leef mijn tweede leven

16 november 2005. Een datum die sindsdien in mijn geheugen geschrift staat. De dag dat alles anders werd. Van gezonde puber moest ik ineens vechten voor mijn leven. De dag waar het leven ineens niet meer zo vanzelfsprekend was.

 

De brugpieper die nooit op school kwam

Als twaalfjarige brugpieper fietste ik die ochtend naar school. Tien kilometer, die ik elke dag naar het andere dorp moest fietsen. Door weer en wind en vandaag was het vies weer. Kortom een regenbroek aan, gewoon voor de zekerheid. Nog geen twee kilometer werd ik bij een oversteekpunt geschept door een bestelbus. Met de volle tachtig kilometer per uur werd ik gelanceerd en kwam een aantal meter verderop op de weg terecht. De overkant, waar gelukkig op dat moment niemand reed. Ik was gelijk buiten bewustzijn en het was ook gelijk duidelijk dat dit foute boel was. Meer dan foute boel. Ik had een hoofdtrauma.

 

Puntbloedingen en in leven

In het ziekenhuis blijkt dat ik diverse puntbloedingen in mijn hersenen heb. Wonder boven wonder niks gebroken. Een blauwe enkel en een snijwond in mijn gezicht van het glas. Toen mijn ouders in het ziekenhuis kwamen en ik door de hele controlemolen was geweest kregen zij een update. Ik lag in coma. Het was die vraag hoe dit af zou lopen. Maar ze moesten er rekening mee houden dat ik het eind van de dag niet zou halen. Wat voor hen al winst was. Thuis hadden ze van de politie te horen gekregen dat ze blij mochten zijn als ik het ziekenhuis levend zou halen.

 

Uit coma

’s Avonds komen mijn broertje en zusje van toen negen en elf jaar langs. Op het moment dat zij willen met mijn vader naar huis willen gaan doe ik mijn ogen open en ontwaak ik dertien uur naar mijn ongeluk uit coma. Verward en niet begrijpend wat er aan de hand was. Waar ben ik? Wat is er gebeurd? Ik lig nog aan de beademing dus ik kan niet praten. Al schrijvend leggen mijn ouders uit wat er is gebeurd. Ik kan niks onthouden, dus stel elke vraag steeds opnieuw. Hoewel dit een opleving kan zijn is er hoop. Ik was in ieder geval uit coma. Tijd zou vertellen wat ik niet meer kan, wat ik nog wel kan. Welke lange weg ik moet gaan maken. Maar ik was in ieder geval uit coma. Ik was in ieder geval nog in leven.

 

Dit is deel 1 van een blogreeks over mijn leven met Niet-aangeboren Hersenletsel. Zie hier alle blogs die over dit onderwerp gaan.