Ik ben veranderd, een ander

Bizar hoe snel tijd soms kan gaan. Nog een paar dagen en dat zit ik weer in het vliegtuig. Terug naar mijn koude kikkerlandje. Hoewel ik daar onwijs zin in heb, ik bedoel iedereen weer echt zien en knuffelen en alles, ga ik het hier ook wel missen. Ook wel is dan een understatement. Ik ga dan wel weer naar huis, maar wat heb ik hier genoten. Wat heb ik hier toch veel beleefd. Wat ben ik veranderd.

 

IK LEERDE LOSLATEN

Af en toe sta ik van mezelf te kijken. Wat voor ontwikkeling ik als mens heb doorgemaakt. Ik leerde hoe het is om aan de andere kant van de wereld een leven op te bouwen. Alleen. Dat was zeker in het begin niet altijd makkelijk (dat lees je in ‘Het verhaal van mijn leven’), maar na twee weken had ik mijn draai gevonden. Ik had sociale contacten en ik was aan mijn schrijfproces begonnen.

Mijn schrijfproces is niet makkelijk geweest. Ik heb zoveel tranen gelaten. Hoe vaak ik mijn laptop het liefst uit het raam wilde gooien. Maar elke keer raapte ik mezelf weer bij elkaar. Zolang ik bleef onthouden, en ik soms iemand mij hielp waarom ik schreef kon ik doorgaan. Ik leerde mijn proces los te laten.

 

LEVENSLANG IS NIET AF

Ik stapte op het vliegtuig met het idee in twee maanden een boek te schrijven. Dat is niet gelukt. Baal ik hier van? In eerste instantie wel. Totdat Mitchell tegen mij zei dat niemand dat van mij verwachtte. De enige die dat deed was ik zelf. Ik leerde dat loslaten en waardeer elke letter en elk woord wat er nu op papier staat. Er zijn dagen dat ik het liefst compleet op nieuw wil beginnen en dagen dat ik zo trots ben op het boek wat onder mijn vingers aan het ontstaan is.

Tijdens het schrijven kwam ik erachter dat ik de tijd nodig heb om dit boek te schrijven. Juist doordat het soms nog zoveel pijn doet, juist omdat het soms nog voor zoveel tranen zorgt. Inmiddels vind ik dat helemaal oké.

 

IK HEB RUST GEVONDEN EN MEZELF GEACCEPTEERD

Het voelt nog een beetje gek om dit zo te schrijven, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik rust heb gevonden. Ik ben een stuk rustiger geworden. Meer in balans. Meer Lindsay. Als een ui waar een laag vanaf is gepelt. Deze maanden hebben mij dichterbij mezelf gebracht. Ik ben daar zo gelukkig mee. Zo gelukkig dat ik niet kan wachten om het in Nederland te laten zien en merken.

Ik heb mezelf compleet geaccepteerd als mens. Met al mijn onzekerheden, rare dingetjes, paniekaanvallen. Ja, ook die laatste heb ik regelmatig gehad in Miami. Lang niet altijd deelde ik dit met iemand. Niet, omdat het niet kon, maar aangezien het niet nodig was. Ik heb geaccepteerd dat deze paniekaanvallen erbij horen. Dat mijn hart nog steeds twee slagen overslaat als iemand zijn of haar hand op mijn onderrug legt. Dat is iets wat door mijn PTSS bij mij hoort. Er gaan ongetwijfeld momenten zijn dat ik het haat en dat ik er tegen zal vechten. Ook dat is dan oké.

 

ALS IK THUIS BEN

Terug in Nederland ga ik zorgen dat ik dit najaar ga afstuderen. Levenslang gaat even in de kast en vanaf november ga ik weer actief schrijven. Of eerder, het is maar net wanneer ik de behoefte voel. Voor nu ga ik genieten van mijn laatste dagen hier, nog een paar gekke dingen doen. Dan terug naar Nederland. Knuffelen met iedereen en mijn leven thuis weer oppakken. Je wilt niet weten wat voor dankbaar mens ik ben.