De rollercoaster van aangifte doen – deel 2

 In deel 1 vertelde ik hoe de politie na twee jaar erachter kwam dat er destijds een fout was gemaakt en hoe ik de keuze maakte om alsnog aangifte te doen. Hieronder het vervolg.

 

Voor het politiebureau haalde ik nog even diep adem. ‘Linds, jij kan dit.’ Het waren de woorden waarmee ik het telefoongesprek afsloot. Gespannen en vol goede moed stapte ik het politiebureau binnen om mij daar te melden. 

 

Voordat we beginnen, de procedure

Niet veel later werd ik opgehaald. Ik kwam weer in hetzelfde kamertje terecht waar ik 1,5 geleden ook zat. Dezelfde rechercheurs zaten tegenover mij. Ietwat vertrouwd door het zien van deze gezichten. Ze straalde vertrouwen uit. Rust. ‘Hoe voel jij je?’ ‘Zenuwachtig, maar klaar om dit te doen.’ Begrip voor mijn antwoord. Vervolgens wordt de hele procedure van vandaag uitgelegd. Dat de een alles letterlijk meeschrijft en de ander alle vragen zal stellen. Als ik een pauze wilde of iets wilde drinken moest ik het aangeven. Ook als het niet meer ging, dan zouden we op een later moment verder gaan. Ik wilde het liefst alles in een keer vertellen. Ik hoopte ook dat dit zou lukken.

 

Ik wil niet verder vertellen

En waar de vragen luchtig begonnen en gingen over de aanloop naar de avond was er een punt dat ik niet verder wilde vertellen. Het moment dat ik mij niet meer veilig voelde. Het moment dat het mis ging. Het moment wat ook na twee jaar nog zoveel pijn doet. ‘Ik wil nu niet meer verder vertellen.’ Tranen prikte in mijn ogen. Dit stuk is moeilijk. Elk detail, je kunt het zo gek niet bedenken moest ik zeggen. Ik wilde niet meer. Dit deed pijn. Ik zat weer precies in het moment. ‘Waarom wil je niet verder vertellen?’ Ik legde uit dat ik het gevoel heb weer daar te zijn. Dat ik alles glashelder voor mij zie. Dat ik, zelfs al is er geen reden toe, ik bang ben. En toch moet ik het vertellen.

 

Voor een dichte deur

Wat mij opvalt is de rust die er over mij heerst. De kalmte waarmee ik mijn verhaal vertel. Ik ben verbaasd. Het lukt mij om elk detail te vertellen en elke vraag te beantwoorden. Soms hakkelend, soms met emotie. Als dat stuk op papier staat nemen we een break. Het is er eentje die ik nodig heb. Hard nodig heb. Een halfuurtje loop ik buiten een rondje. Even op adem komen, realiseren wat voor grote stap deze ochtend was. We zijn bijna klaar, maar als ik bij het politiebureau aankom gaan de deuren niet meer open. Wat is er aan de hand?