Persoonlijk

Lava dat langzaam steen wordt

Lava dat langzaam steen wordt

Iemand die mij pakweg een uur, misschien twee uur kende en mij zo omschreef. Het raakte mij diep. Het gaf rust. Iemand die zag wie ik werkelijk ben. Iemand die over mijn muur durfde te kijken en de kern zag. De kern van heel mijn wezen. Dat meisje, de jonge vrouw die ik hoop dat anderen zien. De jonge vrouw die meer naar de voorgrond wil. Die stappen wil zetten om dichterbij zichzelf te zijn.

Waar ik leerde schrijven

Waar ik leerde schrijven

‘Lindsay, jouw manier van schrijven. Het is zo treffend, zo rakend, waar heb je dat geleerd? Heb je er een opleiding of iets voor gedaan?’ Het is een vraag die mij meer dan eens is gesteld. Licht blozend antwoord ik dan dat ik geen opleiding in de richting van schrijven heb gedaan. Vervolgens is de vraagsteller nog verbaasder. ‘Hoe kan het toch dat jij zo kan schrijven?’

Ik legde mijn leven in hun handen

Ik legde mijn leven in hun handen

Het blijft bijzonder. Nee, wel meer dan dat. Ik heb mij echt afgevraagd hoe ik ooit weer mannen zou kunnen vertrouwen nadat ik werd verkracht. Alle mannen waren eikels. Dat was oprecht mijn overtuiging. Mijn fysio en mijn personal trainer lieten mij alleen inzien dat mijn overtuiging niet waar was. Ik durfde hen zelfs zo te vertrouwen dat ik letterlijk mijn leven in hun handen legde.

Ik ben veranderd, een ander

Ik ben veranderd, een ander

Bizar hoe snel tijd soms kan gaan. Nog een paar dagen en dat zit ik weer in het vliegtuig. Terug naar mijn koude kikkerlandje. Hoewel ik daar onwijs zin in heb, ik bedoel iedereen weer echt zien en knuffelen en alles, ga ik het hier ook wel missen. Ook wel is dan een understatement. Ik ga dan wel weer naar huis, maar wat heb ik hier genoten. Wat heb ik hier toch veel beleefd. Wat ben ik veranderd.

Wie wil jij zijn; kapitein of drenkeling

Wie wil jij zijn; kapitein of drenkeling

Je kent het waarschijnlijk wel. Er is iets in je leven waar je onzeker over bent. Je twijfelt. Het mooie aan deze onzekerheid is dat jij kan bepalen hoe je hier mee omgaat. Sta je als kapitein aan het roer en verzin jij een oplossing voor jouw onzekerheid? Of kies jij ervoor om als een drenkeling in het water te blijven spartelen, wachtend tot iemand een reddingsboei naar je gooit?